04-02-06

Uit het leven gegrepen.

Op maandag 30/01/2006 moest ik naar het St Erasmus ziekenhuis.Omdat ik niet meer in staat was om mij te verplaatsen bracht mijn schoonzoon mij naar de eerste hulp van vernoemd ziekenhuis.Nadat ik mijn IK en SIS- kaart had afgegeven moest ik wachten op de nodige papieren om foto's te laten nemen van mijn rechterknie en linkerenkel.De nodige papieren kwamen en ik moest naar het eerste verdiep.Een rolstoel of enige hulp werd mij niet aangeboden(mijn schoonzoon was intussen een dringende boodschap gaan doen en zou mij later terug ophalen).
Het heeft mij wel enige moeite gekost om op eigen krachten naar de lift te strompelen en op de dienst radiografie te komen. Daarna ben ik terug op eigen kracht naar beneden gegaan. Terug op de dienst eerste hulp moest ik wachten tot de geneesheer van dienst de foto's kwam bekijken om te zien of er breuken waren.
Terwijl ik daar zat te wachten had ik een goed zicht op de personen die het ziekenhuis binnenkwamen. Plotseling was er een kleine paniek. Een allochtoon moest en zou onmiddellijk een rolstoel hebben. En zowaar.. er werd een rolstoel gevonden.Intussen kwam er een andere allochtoon binnengewandeld en zette zich in de gereedstaande rolstoel.
Hij deed zijn schoen en kous uit en er was een kleine schram te zien op zijn voet.Geen blauwe plek , geen bloeduitstorting , geen zwelling.
Ik ben natuurlijk geen geneesheer maar wanneer ik mijn voet bezag die opgezwollen was als een ballon merkte ik toch een groot verschil. Toen begon de miserie maar eerst. De (zwaargewonde) allochtoon sprak geen woord Nederlands maar de paniekzaaier die erbij was wel. De paniekzaaier zegde met veel omhaal tegen de verplegers dat de (zwaargewonde) een specifieke geneesheer wou die de Arabische taal meester was.
Wanneer de verpleger hem duidelijk maakte dat die bepaalde geneesheer er op maandag niet was, was het hek helemaal van de dam.
De geneesheer moest dan maar opgebeld worden want een andere wou hij niet.
Intussen was er een geneesheer mijn foto's gaan bekijken en kreeg ik verzorging.
Wanneer ik na ongeveer 15 minuten terug kwam was de discussie nog steeds aan de gang.
Ik schuifelde naar de balie om te vragen wat ik moest betalen waarop de bediende zei (sic) "dat horen wij tegenwoordig niet veel meer mijnheer dat iemand komt vragen om te betalen, maar maak U geen zorgen, Uw rekening zal naar huis opgezonden worden".
Wanneer ik buiten ging werd het "slachtoffer" alsmaar driester, sloeg met zijn vuisten op de leuning van zijn rolstoel en zat te roepen in zijn eigen taaltje.
Drie verplegers stonden erbij en... keken ernaar.
Ik vraag mij af wat wij binnen enkele jaren nog kunnen verwachten van die uitbuiters.
 
Vlaamse groeten
 
Jean  Goris

11:22 Gepost door Vlaams Belang Berchem | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.